چراغی که به خانه رواست ... !
دیروز در گشت و گذار در خبرگزاری های رسمی ایران به خبری برخوردم که دو خبرگزاری رسمی ایران آن را منتشر کرده بودند و آن خبر این بود که كاردار سفارت پرتغال در تهران به عنوان رياست دورهاي اتحاديه اروپا، عصر روز دوشنبه به منظور دريافت اعتراض ایران پيرامون موارد نقض حقوق بشر در كشورهاي عضو اين اتحاديه به اداره حقوق بشر وزارت امور خارجه فراخوانده شد !
مقامات ایرانی در این دیدار با اشاره به موارد فاحش نقض حقوق بشر در كشورهاي اروپايي از نقض آزادي بيان در فرانسه و دستگيري دانشجويان در اين كشور انتقاد كرد و خواستار رسيدگي جدي به اين رويكردهاي ضد حقوق بشري شد !!!
حقیقتا جالب است ! این حساسیت مقامات ایرانی به نقص حقوق بشر اروپایی بسیار ارزشمند است اما سوالی که در اینجا مطرح است ، این است که آیا بشر اروپایی خونش از بشر ایرانی رنگین تر است ؟ کشوری که بر اساس معیار های منشور حهانی حقوق بشر جهانی خود از ناقضین حقوق بشر است آیا می تواند به نقض حقوق بشر در کشورهای دیگر اعتراض کند ؟
آیا کشوری که در زمینه ی دستگیری های متعدد دانشجویان ، دستگیری فعالان سیاسی و فعالان حقوق بشر و زنان، توقیف های گسترده مطبوعات و عدم آزادی بیان خود پرونده ی قابل بررسی دارد ، چگونه به فکر حقوق شهروندان فرانسوی است ؟
در روزهایی که شهروند ایرانی در یکی از بدترین دوره های آن در نقض حقوق آنها بسر می برد آیا اعتراض مقامات ایران به نقض حقوق بشر در کشورهایی که دموکراسی در آنها نه در کلام مسوولانشان برای فریب مردم ، بلکه در ساختار حاکمیتشان نهادینه شده است ، غیر از تلاش برای نعل وارونه زدن و منحرف کردن پرونده ی حقوق بشر ایران دلیل دیگری دارد ؟
این رفتارها بیشتر از آنکه رفتاری دیپلماتیک و حقوق بشری باشد ، بیشتر نشان دهنده ی رسوخ بی تدبیری و حماقت در سیاست است . در حالی که دولت ایران هرگز دغدغه ی نقض حقوق شهروندان خود را نداشته است، اعتراض به نقض حقوق بشر در اروپا از سوی مقامات ایران ، بیشتر مرا به یاد این می اندازد که چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است ... .
جالب آن است که در این روزها ، رسانه های حکومتی ایران با اشاره اعتراضات و تحصن های گسترده کارگری در فرانسه در اعتراض به حقوق سندیکایی و صنفی خود ، آن را به معنای نارضایتی مردم از حاکمان فرانسوی می دانند ، اما رسانه های ایران به عمد روی دیگر سکه ی این اعتراضات را نمی بینند و آن اینکه در فرانسه دموکراسی و حقوق بشر آنچنان نهادینه شده که سندیکاهای کارگری بدون آنکه به اقدام علیه امنیت ملی و تشویش اذهان عمومی متهم شوند و بدون آنکه سران این سندیکاها به زندان گرفتار شوند برای احقاق حقوق خود دست به اعتصابات سراسری زده و دولت را ملزم به رعایت حقوق خود می کنند ؛ اقدامی که در ایران به رویا می ماند .
درهمین زمینه :
اعتراض وزارت امور خارجه به رويكردهاي ضدحقوق بشري كشورهاي اروپايي - ایسنا
