:

آقای قاسمی عزیز
سلام
ابتدا میخواهم از وبلاگ بسیار زیبا ، دلچسب و متنوع شما تشکر کنم. من تقریبا هر 3 روز یکبار سری به سایت شما میزنم و همیشه از متنهای شما لذت بردم. چند باری بود که میخواستم نظرات خودم را بفرستم فرصت نشد(دقیقتر بگویم تنبلی کردم) اما مثل هینکه الان فرصتی پیش آمد تا تشکر کنم.
وبلاگ شما راهنمایی است به سوی گنجینه ها.
اما مولانا، یادم است سالها پیش وقتی 16 ساله بودم برای اولین بار با دختری آشنا شدم و خلاصه چنان دچار شدم که در کتابها گویند. این از آن دردهیست که هر کسی به نوبه خود آنرا تجربه می کند اما هدف من از این همه روده درازی این بود که یادم است آن زمان وقتی با بقولی اولین معشوقه خودم روابطم بهم خورده بود و دنیا برام تیره و تار شده بود کاست "یادگار دوست" از استاد شهرام ناظری را به یاد از دست رفته ام خیلی می شنیدم اما چند روزی نگذشت که احساس کردم این بزرگ مرد، مولوی، اشعارش بسیار پور شور و گدازتر و عرفانش خیلی عمیق تر از آن است که بشود حتی لحظه ای، دقیقا حتی لحظه ای چه به معشوقه من چه به هر دختر دیگری روی زمین آن را نسبت داد. شاید آن لحظه اولین باری بود که فهمیدم فراتر از عشق زمینی و ماورای آن یعنی چه.
دوست عزیز، آقای قآسمی، مگر می شود نوجوانی 15، 16 ساله غزل مولوی را فراتر از ابروی یار که هیچ، ماورای ثصور خویش ببیند و خوانندگان سایت شما تحت تاثیر آن قرار نگیرند!! وقتی غزل را خواندم مو به تنم سیخ شد و وقتی صدای مرحوم استاد شاملو را شنیدم شیدا شدم. من همیشه به دوستانم می گفتم ادبیات ما سوز و گداز خاصی دارد اما وقتی در دستگاه می رود و استاد شجریان آنرا می خواند دگر گر می گیری و واقا میسوزی اصلا دیوانه می شوی و امروز فهمیدم صدای این مرحوم هم هیچ کم از دستگاه و ساز و آواز خودمان ندارد.
بزرگا مردا که تو بودی.
خدایش بیامرزد
ممنون از وبلاگ زیبات.
امیدوارم همچنان ادامه بدی.

Anonymous - November 11, 2007 1:46 PM