لغوامتیاز مشارکت ، توقیف هم میهن؛ پیامی روشن درباره نتایج انتخابات آینده !

متأسفانه همینطور هست، باید عطای "جریان اصلاحات" را نه خود "اصلاحات" را به لقایش بخشید. همان روزی که اصلاح طلبان بعد از ناکامی "معین"دست به سوی "هاشمی رفسنجانی"دراز کردند، فاتحه "اصلاحات" خوانده شد. اصلاح طلبان می خواهند به هر ترتیبی در عرصه سیاست باقی بمانند ، حتی اگر این باقی ماندن، به قیمت دور شدن از باورهای آنها باشد

Alan bade chand rooz be weblog sar zadam, avale hame umadam soraghe webloge to ke een khabar-ha ro khoondam, jedan shoke shodam o narahat.

Moteasefam...

ما می مانیم. این سرنوشت ماست.

بله نکته درستی است.متاسفانه این تغییر مواضع بر اساس تحلیلی درست صورت نمی گیرد و اگر بر این پایه بود اشکالی نداشت.

اون نطری که بی نام اومده مال من بود :(

خیلی پیچیده تر از این حرفها است

وبلا گ من يه روزه است.........يه سری بهش بزنين حيووني گنا دا ره...
تنهاست
http://hichkihichkas.persianblog.com/

بهتر است خویشتن دار باشیم. مایوس شدن از راهی که مورد توافق اکثریت است به خاطر مضایقی که مخالفان پیش می آورند تنها به سود آنهاست. باب بحث البته گشوده است ولی نباید تصور کرد اگر راههای جایگزین طی شوند مخالفان از سنگ اندازی خودداری می کنند. راه اصلاحات سخت و ناهموار است و کسانی که قدم در آن می گذارند باید آمادگی پیشاپیش برای مواجهه با مضایق احتمالی را داشته باشند مایوس شد. نباید در قضاوت شتاب کرد.

به نظر من که اصلاحات در ایران به اصطلاحات تبدیل شده!

بنام حق
هم میهن رفت، تا شرق و اعتماد ملی بمانند
سوالی کوچک، از نویسندگانی که در بند روزنامه های حزبی ، از آزادی می نویسند
باور کنیم
مسدود شدن هر سایت، خاموش شدن هر صدا، تعطیلی هر نشریه، بسته شدن یک دریچه به آسمان آزادی و اندیشه است، و اما چه بخواهیم و چه نخواهیم، بدون دریچه ها، آسمان وجود دارد، پس! به آزادی و اندیشه بیندیشیم، پنجره بهانه است!
و اما!
روزی که روزنامه حزبی «هم میهن» بر خلاف انتظار و با وجود مثلث قدرتمند اقتصادی و سیاسی و فرهنگی «کرباسچی عطریانفر، قوچانی» در حد هفته نامه های «زرد و کوچه بازاری» پائین آمد و سقوط کرد و برای جذب توده، توام با مصاحبه، عکسی تمام صفحه و جذاب و زیبا، از بازیگری که انتشار فیلمی منتسب به او، شوک سنگینی به جامعه وارد کرد را چاپ نمود، حکم توقیف اخلاقی هم میهن نیز نوشته شد، اما بخاطر چرخه های سیاست، صادر نشد!، چرا که در هنگامه «مبارزه با بدحجابی» و «برخورد با اراذل و اوباش» و «سهمیه بندی بنزین» از بین مربع های پر هزینه و حزبی «اعتماد و اعتماد ملی و شرق و هم میهن» یک ضلع باید حذف می شد، و سرانجام در عصر صفار هرندی، توفیق توقیف، نصیب هم میهن «کارگزاران» گشت! و کرباسچی، آبرومندانه و با کمترین ضربه و هزینه، قبل از غرق شدن، خود را از ورطه سیاست بیرون کشید.
براستی! نویسندگانی که در «هم میهن» قلم می زدند، و از هم میهن حقوق می گرفتند، کرباسچی و کارگزاران و هاشمی را قبول داشتند یا نه؟!

مرگ بر استبداد