این مطلب را دیروز دوستی برای من ایمیل کرد و از من خواست در صورت تمایل در اینجا روایتش کنم !‏

*****

‎دیروز در رادیو‎ ‎، مصاحبه ای پخش می شد راجع به طرح مبازره با بدحجابی مردان و زنان ! همه مصاحبه ‏شوندگان موافق بودند و حمایت می کردند. تا بالاخره نوبت مردی رسید که در این جریانات گرفتار آمده بود و ‏به جرم بدحجابی ماشینش برای چند روز توقیف بود ! (و برای گرفتن خلافی و پرداخت جریمه ها و اجاره ‏پارکینگ و ... به نیروس انتظامی مراجعه کرده بود ). وی در مصاحبه با خبرنگار تنها جمله ای که گفت این ‏بود که " لطفاً کاری کنید که ماشین ها را بتوان زودتر بازپس گرفت. چون ما ماشین ها را احتیاج داریم"!
‏
یاد حکایتی قدیمی افتادم اندر باب ظلم پذیری مردم ما که (یکی از روایتهای) آن را اینجا با کمی سانسور ‏بازگو می کنم
‏
می گویند در روزگارهای قدیم، شاهی بود که وزیر دانشمندی داشت. هزینه دربار زیاد بود و وزیر پیشنهاد ‏افزایش مالیاتها را داد. شاه می ترسید که چنین کاری موجب اعتراض مردم شود. اما وزیر معتقد بود که ‏مردم اهل اعتراض نیستند. برای اثبات ادعا آزمایشی ترتیب داده شد.
‏
گفتند هرکس که از دروازه های شهر عبور می کند ، باید یک سکه طلا پرداخت کند.
خبری نشد. مردم می پرداختند و می رفتند.
تعداد سکه ها را به دو سکه، سه سکه و در نهایت ده سکه افزایش دادند.
خبری نشد. مردم همچنان می پرداختند و میرفتند.
‏
تصمیم گرفتند آزمایش را تغییر دهند. گفتند کسانی بر دروازه بایستند و هر کسی که از دروازه می گذشت، ‏یک بار مورد تجاوز قرار بگیرد.
شاه و وزیر منتظر نتیجه بودند اما باز هم صدای اعتراضی بلند نشد. تا این که سربازان روزی گفتند: ‏اعلیحضرتا! مردی به شکایت آمده است! شاه و وزیر با هیجان گفتند مرد را بیاورید. مرد آمد. با لکنت و ‏سختی گفت:

‏" اعلللی حضرتتتتا! خواستم تقاضا کننننم تعداد تجاوز کنندگان در ددددروازه ها را افزایش ددددهید تا مردم ‏اینگوننننننه در صفهای طویللللللل ناسیتندددد"!‏

‏*****
راست می گویند که افسانه های هر ملتی از واقعیت های تاریخی آن ملت واقعی ترند! ‏