سیاست کلان حاکمیت در ایران برای مقابله با هر پدیده و یا نظریه ی اجتماعی ، سیاسی ، فرهنگی تازه و نویی که با ریشه های تفکر محافظه کاری سازگاری ندارد همواره شامل دو فاز بوده است که در صورت عدم موفقیت در فاز اول ، فاز دوم آغاز به کار می کند . .

1- فاز انکار : در فاز اول تلاش می شود که آن پدیده و یا نظریه تازه به طور کامل بایکوت شود و یا به قولی اصلا دیده نشود ؛ یعنی تلاش همه جانبه در جهت انکار حتی وجود چنین رفتار یا پدیده ای . و در این راه از تمام ابزار های رسانه ای موجود استفاده می شود تا به کلی موجودیت آن پدیده تازه انکار شود

2- فاز استحاله : آن هنگام که با همه تلاش ها و برنامه ریزی ها دایره توجهات به این پدیده ها از حد قابل توجهی می گذرد و به قولی دیگر آنقدر " اظهر من الشمس " می شد که امکان انکارش وجود ندارد ، تلاش جدیدی شروع می شود در جهت استحاله تمام عیار آن پدیده و مصادره کردن و لوس کردن آن تا با چسباندن لوگوی حکومتی به آن بازار توجهات به آن پدیده را از سکه بیندازند .

نمونه های فراوانی برای این نوع برخورد وجود دارد . در میان به عنوان مثال می توان از تفکر اصلاح طلبی ، رفرمیسم و جبهه اصلاحات نام برد که در ابتدای پیدایش و در سالهای متمادی حتی وجود چنین تفکر و جبهه ای حتی دربخش هایی از حاکمیت ، از جانب رسانه های رسمی حکومت کاملا انکار می شد و آن هنگام که دیده شد موج اصلاحات فراتر از آن است که قابل انکار باشد ، فاز دوم برخورد آغاز شده و تلاش شد که این واژه و تفکر استحاله شود . آن هنگام بود که هر گروهی با محافظه کارترین تفکرات واژه اصلاحات را به خود چسباندند و از دل آنها گروهایی همچون اصولگرایان اصلاح طلب ، اصلاح طلبان اصولگرا و ... به بار نشست و تا آنجا پیش رفت که گفته شد که : اصولگرایی که اصلاح طلب نباشد ، اصولگرا نیست !!

و نمونه بارز دیگر برخور و واکنش حاکمیت در برابر پدیده های رسانه های آن لاین و وبلاگ نویسی است . آن زمان که این پدیده در ایران پا گرفت تلاش فراوانی شد که این پدیده از ریشه انکار و حتی نابود شود و اینترنت و وبلاگ نویسی همردیف با فحشا دیده شد و آن هنگام که وبلاگ نویسی در جامعه آنچنان گسترش یافت که دیگر قابل انکار نبود ، فاز دوم آغاز شد و تلاش شد که وبلاگ نویسی را هم به رسانه ای حکومتی تبدیل کنند ؛ انجمن وبلاگ نویسان مسلمان آغاز به کار کرد و هر نهاد حکومتی شروع به وبلاگ نویسی و اشاعه فرهنگ وبلاگ نویسی کرد ؛ باشگاه وبلاگ نویسان تهران تاسیس شد و هر روز از دل حوزه های علمیه وبلاگ تازه ای تاسیس شد .

این گسترش را به فال نیک می گیرم اما تنها این را می گویم که شاید بتوان جریان رفرمیسم و اصلاح طلبی را به خاطر جنس حاکمیتی آن در برهه ای از زمان استحاله کرد ، اما جریان آزاد وبلاگ نویسی در ایران را با توجه به خصوصیات ذاتی این پدیده از جمله مستقل بودن آن از تمام نهاد های حکومتی ، هرگز نمی توان استحاله کرد و این چنین است که در نخستین جشنواره رسانه های دیجیتال و چند رسانه ای که از سوی وزارت ارشاد برگزار شد ، تنها وبلاگ هایی شرکت کردند که تاریخ مصرف دارند و از جنس حکومت بوده اند و شمار مخاطبین شان در بین مخاطبین آن لاین شاید از چند صد نفر در مجموع بیشتر نباشد .