این روزها که ماجراهای توزیع کارت هوشمند سوخت و تعیین قیمت بنزین و گازوئیل و ... نقل هر محفلی شده ‏است ، آنچه که برای مردم عامه مانده است بلاتکیفی محض است .‏

در اینکه قیمت بنزین در ایران به شدت ارزان است و این مساله هم مصرف بی رویه بنزین را سبب می شود ‏و هم باعث قاچاق حجم قابل توجه ای از این کالای استراتژیک در استانهای مرزی ما به کشور های همسایه می ‏شود ، تصور نمی کنم شکی وجود داشته باشد اما قصه آنجا آغاز می شود که گران کردن سوخت شرایط و زیر ‏ساخت هایی نیاز دارد که جامعه ی ما به کلی از آنها دور است .‏

زیر ساخت های حمل و نقل عمومی ما در حد صفر است ؛ با مترویی که داخل شدن به ایستگاه های آن به اختیار ‏خود است و خارج شدن از آن به اختیار موج جمعیت ، با اتوبوس هایی که بیشتر به سوناهای خشک شباهت دارد ‏و ... دیگر رمقی برای استفاده از سیستم های حمل و تقل نمی ماند ‏

اما در این میان و با همه این احوال ، ناتوانی دولت در سیستم توزیع کارت سوخت و ضعف در تجهیز پمپ بنزین ‏ها ، بلاتکیفی مردم در این میان و بالا و پایین کردن پی در پی قیمت گازوئیل و پاس کاری تعیین قیمت بنزین بین ‏دولت و مجلس همه و همه دست به دست هم داده است تا در حالی که کمتر از یک هفته به زمان تعیین شده برای ‏آغاز این طرح مانده است ، هیچ کس به طور قطعی ازچگونگی پیداسازی این طرح اطلاع ندارد.

دولتی که قرار بود نفت را بر سر سفره های مردم آورد ، امروز در رساندن حتی بنزین هم بر سر باک ماشین های ‏مردم ناتوان مانده است و برای آنکه تبعات گرانی های ناشی از اعمال سهمیه بندی و دو نرخی شدن قیمت بنزین را ‏به گردن نگیرد ، همچنان استراتژی " کی بود ، کی بود ، من نبودم " را برای جواب گویی گرانی های ‏ناشی از این امر در پیش گرفته است .‏

اما آنچه که قابل پیش بینی است ، این است که جامعه ی ایران با اعمال سیاست های سوختی جدید در بدترین شکل ‏آن و در بدترین زمان ممکن ، درحال مواجه شدن با سونامی شدید تورم و گرانی در ماه های آینده است .‏