حرف زدن و انتقاد کردن از خالق " سپیده " ، " به یاد عارف " و … شاید کمی جسورانه باشد . " محمد رضا لطفی " استاد یگانه ی تار و سه تار بعد از نزدیک سی سال مهاجرت از ایران ، سال گذشته به ایران بازگشت و بازگشت او نور امیدی را در دل های یخ زده ی شیفتگان موسیقی ایران زنده کرد .

استاد لطفی از مهمترین شاگردان مکتب " نور علی خان برومند " و " میرزا عبدا… دوامی " بود که در سالهای اواخر دهه پنجاه ، هنگامی که به همراه " هوشنگ ابتهاج " ، موسسه چاووش را راه اندازی کرد بی شک یکی مهمترین نقاط عطف در تاریخ معاصر موسیقی ایران را رقم زدند .

اما آنچه که این روزها از فحوای کلام استاد بر می آید این است که مهاجرت استاد لطفی در سالهای پس از انقلاب به خارج از ایران و اقامتی سی ساله او در آنجا ، استاد را کاملا از حال و هوای فضای امروز جامعه ی ایران دور کرده است و آنچه که بیشتر تعجب من را بر انگیخت این سخن تازه استاد در آخرین مصاحبه ایشان بوده است که گفتند : من موسيقي‌دان دوران بحران هستم ! چراكه در مواقع بحراني هميشه حضور داشته‌ام و اكنون نيز احساس مي كنم در ايران به حضور من احتياج است .

من نمی دانم منظور استاد از اینکه من در مواقع بحرانی همیشه در ایران حضور داشته ام یعنی چه ؟ آیا آن زمان که نوازندگان ما حتی اجازه جابجایی ساز خود را نداشتند و برای جابجایی ساز خود مجبور بودند که ساز های خود را به هزاران راه استتار کنند و آن زمان که مجالس و محافل خصوصی موسیقی را چکمه های نیروهای کمیته انقلاب اسلامی لگدمال می کرد نیز استاد لطفی در ایران حضور داشتند ؟

استاد عزیز ! من شما را هنرمند دوره بحران نمی دانم ! من آنهایی را هنرمند دوران بحران می دانم که در بدترین شرایط حاکم در ایران ماندند و نوای ساز و آواز خود را از دیوار های ضخیم عبور دادند و آن را به گوش شیفتگان موسیقی رساندند .

دور بودن استاد از فضای ایران همین بس که استاد به رادیو تلویزیون دولتی ایران پیشنهاد داده است که کنسرت او بصورت زنده از تلویزیون در سراسر ایران پخش شود !!

استاد عزیز ! گویا هنوز از آب و هوای سالهای اقامت در سوییس خارج نشده اید ! شما به تلویزیونی که نشان دادند ساز را حتی برای لحظه ای هم حرام می داند و نوازندگان را در صورت اجبار به پشت گلدان ها و دکورها تبعید می کند ، پیشنهاد پخش زنده ی کنسرت می دهید ؟!

استاد تصور می کنم همین استقبال مدیر مرکز موسیقی صدا و سیما برای شما بس که شما را دعوت به شرکت در اتاق های فکر کرده است ( !!) و به عنوان مژده به شما به عنوان کسی که یکی از بهترین سرودهای انقلابی (!!!) را ساخته است پیشنهاد می دهد که در نشست های ماهانه از استاد لطفی به عنوان استاد برجسته و پیشکسوت تقدیر خواهد شد .

استاد لطفی ! امروز اگر شجریان ها و علیزاده ها و ... عطای دستگاه عریض و طویل رادیو و تلویزیون را به لقایش بخشیده اند از آن بابت نیست که آنها در بین مردم و حتی حکمرانان مقبولیتی ندارند که از آن بابت است که موسیقی جاری در تلویزیون ایران را مصداق بارز " مرا به خیر تو امید نیست ، شر مرسان " می دانند !

امید دارم که در کنسرت آینده استاد لطفی در مجموعه نیاوران موسیقی متفاوتی را از او بشنویم و امروز امید همراه با هراسی در دل شیفتگان موسیقی وجود دارد که استاد پس از سالها ، موسیقی را ارائه دهد که در خور نام " محمد رضا لطفی " باشد ، نه آنکه شیفتگان موسیقی را با یاسی سنگین بدرقه کند .