بیست و هفت سال پیش در چنین روی در میانه ی اردیبهشت سال پنجاه و نه زاده شدم .‏

زاده شدنی که به خواست من نبوده است و پایانش هم به خواست من نخواهد بود اما آنچه که برای من می ماند تنها ‏مجال کوتاه بین این دو اتفاق است . همیشه این امید را داشته ام که بتوانم دراین مجال کوتاه هر آنچه در توان دارم را ‏برای داشتن زیستی متفاوت به کارگیرم ؛ ‏متفاوت بیاندیشیم ، متفاوت ببینیم ، متفاوت بشنویم و متفاوت زندگی کنیم !

روز تولد برای من رنگ و بویی خاصی ندارد ؛ از آن جهت که خود کمترین نقشی در پیدایشش ‏نداشته ام ، اما مهمترین یادی که از روزهای تولد برای من می ماند ، مهر و لطف همه عزیزان و دوستانم بوده است .

پیشاپیش برای این همه مهر بی پایانتان سپاس گزارم !‏