هم نوا با بم

امروز پنجم دی ماه بود و سالگرد زلزله بم !
دو سال گذشت و من بیشتر از اینکه بخوام از خود این فاجعه یاد کنم ، می خوام از روزهای بعدش یاد کنم که جدا فضای جالبی بود . ما ایرانی ها جدا آدم های جالبی هستیم . هر کسی به هر اندازه ای که می تونست می خواست کاری بکنه و جدا همه فقط یک دغدغه داشتن و اون این بود که چه جوری می تونند کمک کنند .
همه به طرزعجیبی به هم نزدیک شده بودند و ازنمونه های این نزدیکی بی نظیر و اینکه هرکس هرآنچه می توانست انجام می داد ، در عالم موسیقی فقط همین رو براتون بگم که من تونستم ظرف یک هفته هم کنسرت گروه شهنازی برم ، هم کنسرت تک نوازی علیزاده ، هم کنسرت تک نوازی کیهان کلهر و هم کنسرت بی نظیر" هم نوا با بم " شجریان ، علیزاده ، کلهر و همایون که همیشه اعتقاد دارم از بهترین شبهای زندگی من بوده ، شبی که بعد از نه سال می تونستنم رو در رو با شجریان ، به پای صدای او بنشینم و در کنار نغمه های علیزاده و کلهر و همایون و با موسیقی " بی تو به سر نمی شود " و" فریاد " ی که سالها ، بودن در اجرای زنده اون از رویاهای من بود، به اوج برسم.
و در آخر چند سطری رو که استاد حسین علیزاده در آن روزها و به مناسبت کنسرت " هم نوا با بم " سروده بود براتون روایت می کنم :

با بم

با هم زیستند
آفریدند
و با هم رفتند
به کجا ؟!
به کدام دیار با این شتاب
به دیار عشق
به عمق وجود تو
به عمق وجود من
هدیه شان به ما
جانشان بود ،
تا هرگز از یادشان نبریم
و
بخوانیم در وجود هم ،
آوای مهربانی را

نظرها (4)

لینک مطلب

سه شنبه ۶ دی ۱۳۸۴

آسمون آبی - 1

امروز بعد از مدت ها تهران خیلی چشم نواز شده بود . یه آسمون آبی ، یه آفتاب گرم ، یه هوای پاک که می شد یه عالمه نفس کشید و یه منظره بی نظیر از کوه های پر برف شمال تهران که وقتی سایه ابرها روی کوهپایه ی اونها می افتاد خیلی زیبا بود …
و در این هوای بی نظیر به خاطر شرایط کارم ، یه چند ساعتی رو در طبقات بالای یکی از برجهای شمال تهران بودم و توی اون چند ساعت ، همه جور هوا رو دیدم . یه هوای آفتابی ، یه هوای ابری ، یه مه غلیظ و حتی برف و کولاک و در نهایت یه غروب چشم نواز ...
داشتم به این فکر می کردم که تهران قدیم در چه منطقه زیبایی قرار داشته . یه شهر زیبا که در دامنه البرز هست و سرشار از مناظر بی نظیر و مهم تر از همه در نزدیکی دماوند بزرگ که این روزها برای من نماد شده است که اگه صبح ها بتونم ببینمش ، می فهمم حداقل اون روز را می تونم راحت نفس بکشم .
امروز با موبایلم یه چند تا عکس از اون بالا از تهران گرفتم که اگه کیفیت اونها در حد قابل قبولی باشه ، حتما چند تا رو براتون می ذارم .

نظرها (1)

لینک مطلب

یکشنبه ۴ دی ۱۳۸۴

تصور کنید یه آدمی که ...

قبل از هر چیز سپاسگزارم از مهر همه کسانی را که در همین مدت اندک که روزانه های من آغاز به کار کرده ، به وبلاگ من سر زده و نظر داده اند ؛ وسپاس ازمهر آنهایی که سر زده ولی نظری نداده اند و حتی سپاس ازمهر همه آنهایی که هنوز به وبلاگ من سر نزده اند ...

خیلی سخته آدم تو زندگی، یه آدم مولتی علاقه باشه و اگر در هر کدوم از علائق خودش یه مقدار کم کار بشه، احساس در جا زدن بهش دست بده . من دقیقا نمونه کامل این جور آدم ها هستم .

تصور کنید یه آدمی که مهندس مخابرات هست و می خواد همیشه در گرایش حرفه ای خودش یه آدم به روز و قوی باشه و برای این کار باید بی نهایت وقت بذاره ...

تصور کنید یه آدمی که به کار تشکیلاتی و سیاسی اعتقاد داره و می خواد همیشه در تشکیلاتی که در آن هست یه آدم ایدئولوگ و قوی باشه و برای این کار باید بی نهایت وقت بذاره ...

تصور کنید یه آدمی که پر از دغدغه هایی در حوزه مسائل سیاسی- اجتماعی هست و برای سر و سامان دادن به این دغدغه ها باید خیلی مطالعه کنه و می خواد یادداشت هایی را در این حوزه ها بنویسه و برای این کار باید بی نهایت وقت بذاره ...

تصور کنید یه آدمی که خیلی جدی به سینما و تاتر علاقه داره و با یکی از نزدیکترین دوستانش که کارگردان هست ، برای فیلمش طرح اولیه فیلمنامه می ده و اونو همراهی می کنه در نوشتن فیلمنامه فیلمش و می خواد مشاور او باشه در ساخت فیلمش و برای این کار باید بی نهایت وقت بذاره ...

تصور کنید یه آدمی که خیلی جدی به موسیقی سنتی علاقه داره و همیشه این موضوع که چرا نواختن " تار" و ادامه نداده اذیتش می کنه و می خواد کار تئوریک در این زمینه ها انجام بده و می خواد یادداشت هایی را در این حوزه بنویسه ومثلا الان مدتی هست به عزیزی قول داده، سی سوال درزمینه موسیقی برای مصاحبه با استاد شجریان فراهم کنه و برای این کار باید بی نهایت وقت بذاره ...

تصور کنید یه آدمی که پر از مهر و مهر ورزی هست و برای این کار باید بی نهایت وقت بذاره ...

تصور کنید یه آدمی که یه خانواده گرم و دوست داشتنی داره و می خواد اونا رو از خودش راضی نگه داره و برای این کار باید بی نهایت وقت بذاره ...

تصور کنید یه آدمی که یه عالم دوست دوست داشتی و عزیز داره و می خواد اونا رو از خودش راضی نگه داره و برای این کار باید بی نهایت وقت بذاره ...

و ازهمه مهمتر اینکه تصور کنید همه نزدیکان اون آدم ، اونو فقط درهمون حوزه مورد اشتراک با خودشون می بینند ودر نتیجه بی نهایت از اون انتظار دارند و اون آدم برای این کار باید بی نهایت ، بی نهایت ، بی نهایت وقت بذاره ...

یه روز یه دوستی به اون آدم گفت : تو خیلی چیزها روتو زندگی خوب یاد گرفتی ، اما خوب زندگی کردن رو یاد نگرفتی ... !!

و حالا تصور کنید که یه آدمی که به وبلاگ نویسی علاقه پیدا کرده و می خواد یه وبلاگ نویس خیلی خوب بشه و برای این کار باید بی نهایت وقت بذاره ...

ببخشید الان ساعت چنده ؟؟؟

نظرها (9)

لینک مطلب

جمعه ۲ دی ۱۳۸۴

سپاس

یاد آوری چند نکته را در همین آغاز ضروری می دانم :

یکم : عنوان و نشانه نوشته – لوگو – ی این روزانه ها بر گرفته از آلبوم " راز نو " ساخته استاد حسین علیزاده از موسسه فرهنگی – هنری ماهور است که بی شک از تاثیر گذارترین فضاهای موسیقیایی در زندگی من بوده است . شاید این انتخاب ادای دینی – هر چند کوچک – باشد به این موسیقی که جزء جدایی ناپذیری از زندگی من است .

دوم : از حنیف عزیزم سپاسگزارم که با صبری عجیب از آغاز شکل گیری این طرح درذهن من ، مرا همراهی کرد و وسواس ها و نکته گیری های مرا در تمامی مراحل شکل گیری این فضا با لبخند پاسخ گفت که اگر یاری و همراهی او نبود، شاید این گشایش به این زودی ها میسر نمی شد.

سوم : سپاس می گویم بودن ها، همراهی ها و هم دلی هایی را که مرا به گشودن این فضا ترغیب کرده و این اعتماد به قلم را به من داده است که می توانم بنویسم. پس به یادشان می نویسم :

پرنده ها به تماشای بادها رفتند
شکوفه ها به تماشای آب های سپید
زمین عریان مانده است و باغ های گمان
و یاد مهر تو
ای مهربان تر از خورشید ...

نظرها (6)

لینک مطلب

پنجشنبه ۱ دی ۱۳۸۴

سلام

به نام او
سلام
این شروعی دوباره است ، شروعی برای کلامی نو در فضایی نو و ... رازی نو !
آغاز می کنم نوشتن را در فضایی نو ، فضایی که شاید کمی دیر به آن خو گرفته ام ، ولی از کودکی آموخته ام که هیچ وقت برای شروع کردن دیر نیست . پس شروع می کنم .
این روزانه ها ، همدلی و هم کلامی آدمی هست از جنس آدم های اطرافتان و خوشحالم ! خوشحال از اینکه شاید این فضا سببی شود برای آنکه راحت تر بنویسم و از فاصله جدی خود با نوشتن که شاید ریشه ای بومی دارد بکاهد . پس شروع می کنم و می نویسم :

"به نام او
سلام
این شروعی ... "

نظرها (15)

لینک مطلب